23-08-2024, 19:44
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 24-08-2024, 09:27 przez fire_caves.)
Alien: Romulus to właściwie kinowy odpowiednik lodów śmietankowych Algidy. Wszyscy lubią lody śmietankowe - są neutralne w smaku, więc mają szerokie grono odbiorców. Niestety, oznacza to jednocześnie, że nie zaskoczą one swoim smakiem nikogo. Do tego są to lody wyrabiane przemysłowo, więc nie ma mowy o wysokiej jakości składnikach, które mogłyby wynieść ten deser na wyższy poziom - ponad przeciętność.
James Cameron był wielkim fanem pierwszego "Obcego" i siadając do przygotowań do nakręcenia sequela zdał sobie sprawę z tego, że sam kosmita jak i pierwszy film nie potrzebują ulepszeń. Zatem "Decydujące starcie" jest fabularnie remakiem "jedynki", co kamufluje podkręcenie pewnych jej cech do przysłowiowej już "jedenastki". Zamiast nieszczególnie lotnych robotników i kierowców kosmicznych ciężarówek - mamy tutaj "młode strzelby", uzbrojonych po zęby mięśniaków, z których każdy mógłby liczyć na angaż w filmach akcji ze Schwarzeneggerem. Zamiast kota, którego większość widowni zostawiłaby na miejscu Ripley na wybuchającym Nostromo, mamy uroczą dziewczynkę-blondyneczkę. Sequele trzeba umieć kręcić i zasada więcej-mocniej-lepiej w przypadku "Alien" i "Aliens" czy pierwszych dwóch "Terminatorów" się sprawdziła.
Niestety to już nie te czasy i, z małymi wyjątkami (Top Gun), widownie wydają się oczekiwać czegoś więcej po kolejnym epizodzie swojej ulubionej franczyzy. Co więcej - trudno już zachwycić widzów wybuchami. Z drugiej strony zasłużeni weterani kina, którzy decydują się wracać do swoich hitów sprzed lat, starają się uczynić współczesne prequele/sequele czymś wyjątkowym. Taką próbę podjął Cameron, który z dość prostej konwencji horroru-kosmicznego slashera próbował na siłę wyciągnąć jakieś filozofujące wątki, co zakończyło się, w ocenie wielu widzów absolutną porażką, licząc mniej-więcej od połowy "Prometeusza". W międzyczasie wcześniej dostaliśmy dwa eksperymenty, gdzie klucze do chłodni z facehuggerami oddano reżyserom o nietypowych jak na horror SF liście wcześniejszych dokonań. Te filmy jedynie podzieliły widzów, nie zyskując uniwersalnego miana "kultowych".
I teraz nagle, po latach znów siedzimy w kinie patrząc jak obcy zabija kolejnych ludzi. I zadaję sobie pytanie - po co? Czy jeśli teraz nagle wszyscy zbiorowo zapomnimy o "Romulusie", to czy wiele stracimy? Film jest bardzo prostolinijnym powrotem do fabuły pierwszego "Aliena", ale oczywiście z nowoczesnymi technikami filmowymi zaprzęgniętymi do kołowrotu. "Romulus" jest miejscami widowiskowy (sceny kosmiczne), czasami rzeczywiście może wywołać ciarki na plecach (spacer wśród facehuggerów), a sceny akcji są OK. Zawodzi jednak element ludzki - postaci są blade, nikt jak dla mnie nie wydaje się ciekawy ani szczególnie wart współczucia w przedstawionych okolicznościach. Oczywiście na poziomie intelektualnym wiemy, że to co spotyka tę grupę nastolatków jest niesprawiedliwe. Oni tylko gonią za marzeniem o życiu jakiego Firma im odmówiła. Ale łez z tego nie będzie. Tymczasem przed seansem "Romulusa" odświeżyłem sobie "Obcego" i "Obcych" (wersje kinowe). I nie mogę powiedzieć, żebym był wobec grup tamtych postaci obojętny. Co więcej - grupa żołnierzy z "Decydującego starcia", dzięki ich szczeniackim dialogom w sumie wzbudziła moją sympatię. Wreszcie gdy chodzi o główną bohaterkę - niestety w mojej ocenie tu również trudno mówić o sukcesie. Ripley oraz kolejne coraz bardziej bogobojne bohaterki Ridley'a Scotta przechodziły w trakcie wydarzeń filmów przemiany wewnętrzne. Przykładowo - podróż Ripley na pokładzie Nostromo spowodowała, że z dość cichej, uległej w systemie hierarchicznym (dziś powiedzielibyśmy "patriarchalnym") profesjonalistki wyszła zdecydowana, twarda kobieta, która nie boi się przeciwstawić komu trzeba. Tymczasem osobiście nie dopatrzyłem się jakiś szczególnych zmian charakteru jej "Romulusowej" odpowiedniczki po pobycie na stacji kosmicznej. Poza ściśle emocjonalnym rollercoasterem, jaki zafundowały jej kolejne przemiany Andy'ego, będącego erzacem jej ojca, nie mamy tutaj nic nowego w jej postawie i zachowaniu.
Film stoi technicznie na wysokim poziomie, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę jego dość niski, jak na dzisiejsze czasy budżet. Podobał mi się brak dźwięku w scenach kosmicznych (choć czasem filmowcy nie wytrzymywali i to i owo było słychać). Wspaniale, że ktoś sobie wreszcie przypomniał, że na tych wszystkich pojazdach Weyland-Yutani grawitacja generowana jest sztucznie i może to mieć swoje konsekwencje. Jeszcze większe brawa za wykorzystanie karabinu jako pędnika w warunkach 0g. Powrót Iana Holma z zaświatów (podwójny - tak jako aktora jak i, poniekąd, postaci) był o tyle łatwiejszy, że "grany" przezeń Rook był androidem i do tego mocno uszkodzonym. Dlatego też pewna sztuczność twarzy aktora nie raziła mnie tak jak np. maski ożywieńców w starwarsowym "Rogue One".
"Romulusowi" udało się uniknąć pokusy pójścia w dekoracje high-tech, zasadzkę w którą wpadły np. startrekowe seriale "Discovery" czy "Strange New Worlds". Stacja kosmiczna z "Romulusa" zachowuje oldschoolową, wizualną spójność z "Obcym" i "Obcymi" i bardzo dobrze. Z kolei absolutnie nie potrzebowałem żadnych więzi "Romulusa" z "Prometeuszem" i "Covenantem". Temat muzyczny z tych filmów użyty w sekwencji w laboratorium wytrącił mnie ze świata przedstawionego. To było strasznie nachalne. Wykorzystanie wciąż niedookreślonej "czarnej mazi" również było dla mnie problemem. Na chwilę obecną bliżej jej do magii niż do science-fiction. Z drugiej strony być może dla kogoś monitory CRT i toporne klawiatury również były przesadą i tanią zagrywką pod nostalgię?
Mocnym punktem w mojej opinii był za to aktor wcielający się w Andy'ego. Najwyraźniej uczęszczał on do szkoły aktorstwa im. śp. Christopher Reeve'a. Przemiany z upośledzonego androida w super-kompetentego agenta Weyland-Yutani i a rebours miały w sobie coś z przebieranek Superman/Clark Kent. Z kolei momenty, w których tłumaczy on nastolatkom dlaczego to co proponują jest potencjalnie śmiertelnie groźne, odczytałem jako komentarz do pozycji nas, widzów którzy niejednokrotnie na pierwszy rzut oka widzimy, kiedy bohaterowie horrorów podejmują złe decyzje. Być może wykazuję się tu trochę zbyt dużą dozą dobrej woli.
Momentami oglądając "Romulusa" nasuwały mi się skojarzenia z "The force awakens", które wydestylowało najfajniejsze elementy OT Lucasa i zafundowało repetytytwną, ale znośną rozrywkę. Coś w rodzaju składanki "The best of". Niestety z tego powodu nie mogę się zgodzić z twierdzeniami niektórych zapaleńców, wołających, że ten "Alien" to jakiś nowy początek, nowa jakość. Nie. To jest próba zrobienia tego samego co udało się Cameronowi w 1986 roku. Być może "Romulus" przypadnie szczególnie do gustu współczesnej młodzieży, która zapewne będzie wybierać ten szybciej zmontowany, dynamiczniejszy, barwniejszy obraz. Jeśli o mnie chodzi, gdyby "Decydujące starcie" nie istniało, mógłbym faktycznie dodać "Romulusowi" kilka ekstra "gwiazdek" do oceny. Na szczęście "Aliens" istnieje i przez to nie czuję potrzeby powracania na pokład "Romulusa" i "Remusa" zbyt często. Kiedy zadokuję do stacji ponownie, być może moja ocena się zmieni. Na razie 6,5/10.
______
* nie mówię tu o podtekście obdywu Alienów, który jest oczywiście bardzo bogaty, lecz o samej konstrukcji ramowej filmów.
Notka poboczna: problemów z dźwiękiem nie zaobserwowałem w IMAXie Kraków.
James Cameron był wielkim fanem pierwszego "Obcego" i siadając do przygotowań do nakręcenia sequela zdał sobie sprawę z tego, że sam kosmita jak i pierwszy film nie potrzebują ulepszeń. Zatem "Decydujące starcie" jest fabularnie remakiem "jedynki", co kamufluje podkręcenie pewnych jej cech do przysłowiowej już "jedenastki". Zamiast nieszczególnie lotnych robotników i kierowców kosmicznych ciężarówek - mamy tutaj "młode strzelby", uzbrojonych po zęby mięśniaków, z których każdy mógłby liczyć na angaż w filmach akcji ze Schwarzeneggerem. Zamiast kota, którego większość widowni zostawiłaby na miejscu Ripley na wybuchającym Nostromo, mamy uroczą dziewczynkę-blondyneczkę. Sequele trzeba umieć kręcić i zasada więcej-mocniej-lepiej w przypadku "Alien" i "Aliens" czy pierwszych dwóch "Terminatorów" się sprawdziła.
Niestety to już nie te czasy i, z małymi wyjątkami (Top Gun), widownie wydają się oczekiwać czegoś więcej po kolejnym epizodzie swojej ulubionej franczyzy. Co więcej - trudno już zachwycić widzów wybuchami. Z drugiej strony zasłużeni weterani kina, którzy decydują się wracać do swoich hitów sprzed lat, starają się uczynić współczesne prequele/sequele czymś wyjątkowym. Taką próbę podjął Cameron, który z dość prostej konwencji horroru-kosmicznego slashera próbował na siłę wyciągnąć jakieś filozofujące wątki, co zakończyło się, w ocenie wielu widzów absolutną porażką, licząc mniej-więcej od połowy "Prometeusza". W międzyczasie wcześniej dostaliśmy dwa eksperymenty, gdzie klucze do chłodni z facehuggerami oddano reżyserom o nietypowych jak na horror SF liście wcześniejszych dokonań. Te filmy jedynie podzieliły widzów, nie zyskując uniwersalnego miana "kultowych".
I teraz nagle, po latach znów siedzimy w kinie patrząc jak obcy zabija kolejnych ludzi. I zadaję sobie pytanie - po co? Czy jeśli teraz nagle wszyscy zbiorowo zapomnimy o "Romulusie", to czy wiele stracimy? Film jest bardzo prostolinijnym powrotem do fabuły pierwszego "Aliena", ale oczywiście z nowoczesnymi technikami filmowymi zaprzęgniętymi do kołowrotu. "Romulus" jest miejscami widowiskowy (sceny kosmiczne), czasami rzeczywiście może wywołać ciarki na plecach (spacer wśród facehuggerów), a sceny akcji są OK. Zawodzi jednak element ludzki - postaci są blade, nikt jak dla mnie nie wydaje się ciekawy ani szczególnie wart współczucia w przedstawionych okolicznościach. Oczywiście na poziomie intelektualnym wiemy, że to co spotyka tę grupę nastolatków jest niesprawiedliwe. Oni tylko gonią za marzeniem o życiu jakiego Firma im odmówiła. Ale łez z tego nie będzie. Tymczasem przed seansem "Romulusa" odświeżyłem sobie "Obcego" i "Obcych" (wersje kinowe). I nie mogę powiedzieć, żebym był wobec grup tamtych postaci obojętny. Co więcej - grupa żołnierzy z "Decydującego starcia", dzięki ich szczeniackim dialogom w sumie wzbudziła moją sympatię. Wreszcie gdy chodzi o główną bohaterkę - niestety w mojej ocenie tu również trudno mówić o sukcesie. Ripley oraz kolejne coraz bardziej bogobojne bohaterki Ridley'a Scotta przechodziły w trakcie wydarzeń filmów przemiany wewnętrzne. Przykładowo - podróż Ripley na pokładzie Nostromo spowodowała, że z dość cichej, uległej w systemie hierarchicznym (dziś powiedzielibyśmy "patriarchalnym") profesjonalistki wyszła zdecydowana, twarda kobieta, która nie boi się przeciwstawić komu trzeba. Tymczasem osobiście nie dopatrzyłem się jakiś szczególnych zmian charakteru jej "Romulusowej" odpowiedniczki po pobycie na stacji kosmicznej. Poza ściśle emocjonalnym rollercoasterem, jaki zafundowały jej kolejne przemiany Andy'ego, będącego erzacem jej ojca, nie mamy tutaj nic nowego w jej postawie i zachowaniu.
Film stoi technicznie na wysokim poziomie, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę jego dość niski, jak na dzisiejsze czasy budżet. Podobał mi się brak dźwięku w scenach kosmicznych (choć czasem filmowcy nie wytrzymywali i to i owo było słychać). Wspaniale, że ktoś sobie wreszcie przypomniał, że na tych wszystkich pojazdach Weyland-Yutani grawitacja generowana jest sztucznie i może to mieć swoje konsekwencje. Jeszcze większe brawa za wykorzystanie karabinu jako pędnika w warunkach 0g. Powrót Iana Holma z zaświatów (podwójny - tak jako aktora jak i, poniekąd, postaci) był o tyle łatwiejszy, że "grany" przezeń Rook był androidem i do tego mocno uszkodzonym. Dlatego też pewna sztuczność twarzy aktora nie raziła mnie tak jak np. maski ożywieńców w starwarsowym "Rogue One".
"Romulusowi" udało się uniknąć pokusy pójścia w dekoracje high-tech, zasadzkę w którą wpadły np. startrekowe seriale "Discovery" czy "Strange New Worlds". Stacja kosmiczna z "Romulusa" zachowuje oldschoolową, wizualną spójność z "Obcym" i "Obcymi" i bardzo dobrze. Z kolei absolutnie nie potrzebowałem żadnych więzi "Romulusa" z "Prometeuszem" i "Covenantem". Temat muzyczny z tych filmów użyty w sekwencji w laboratorium wytrącił mnie ze świata przedstawionego. To było strasznie nachalne. Wykorzystanie wciąż niedookreślonej "czarnej mazi" również było dla mnie problemem. Na chwilę obecną bliżej jej do magii niż do science-fiction. Z drugiej strony być może dla kogoś monitory CRT i toporne klawiatury również były przesadą i tanią zagrywką pod nostalgię?
Mocnym punktem w mojej opinii był za to aktor wcielający się w Andy'ego. Najwyraźniej uczęszczał on do szkoły aktorstwa im. śp. Christopher Reeve'a. Przemiany z upośledzonego androida w super-kompetentego agenta Weyland-Yutani i a rebours miały w sobie coś z przebieranek Superman/Clark Kent. Z kolei momenty, w których tłumaczy on nastolatkom dlaczego to co proponują jest potencjalnie śmiertelnie groźne, odczytałem jako komentarz do pozycji nas, widzów którzy niejednokrotnie na pierwszy rzut oka widzimy, kiedy bohaterowie horrorów podejmują złe decyzje. Być może wykazuję się tu trochę zbyt dużą dozą dobrej woli.
Momentami oglądając "Romulusa" nasuwały mi się skojarzenia z "The force awakens", które wydestylowało najfajniejsze elementy OT Lucasa i zafundowało repetytytwną, ale znośną rozrywkę. Coś w rodzaju składanki "The best of". Niestety z tego powodu nie mogę się zgodzić z twierdzeniami niektórych zapaleńców, wołających, że ten "Alien" to jakiś nowy początek, nowa jakość. Nie. To jest próba zrobienia tego samego co udało się Cameronowi w 1986 roku. Być może "Romulus" przypadnie szczególnie do gustu współczesnej młodzieży, która zapewne będzie wybierać ten szybciej zmontowany, dynamiczniejszy, barwniejszy obraz. Jeśli o mnie chodzi, gdyby "Decydujące starcie" nie istniało, mógłbym faktycznie dodać "Romulusowi" kilka ekstra "gwiazdek" do oceny. Na szczęście "Aliens" istnieje i przez to nie czuję potrzeby powracania na pokład "Romulusa" i "Remusa" zbyt często. Kiedy zadokuję do stacji ponownie, być może moja ocena się zmieni. Na razie 6,5/10.
______
* nie mówię tu o podtekście obdywu Alienów, który jest oczywiście bardzo bogaty, lecz o samej konstrukcji ramowej filmów.
Notka poboczna: problemów z dźwiękiem nie zaobserwowałem w IMAXie Kraków.