Może i Supermany z Reeve'm były w pewnym stopniu głupie, ale mimo wszystko i tak wolę je zdecydowanie bardziej od MoS. Postanowiłem nieco bardziej argumentować dlaczego ten nowszy film tak mi nie podszedł, a to wady wg mnie:
1. Scenariusz
Stary Superman miał co prawda idiotyzmy takie jak wymienione przez Gieferga cofanie czasu lotem wokół Ziemi czy ten wymazujący pamięć pocałunek, ale nie piszczcie, że "Czowiek ze stali" jest w tym lepszy. Przy tej antologii większość błędów scenariuszowych mogłem wybaczyć, bo to była produkcja przeznaczona bardziej dla dzieci i młodzieży. Z kolei MoS stara się być z jednej strony poważnym kinem dla myślącej widowni, a z drugiej strony Goyera scenariusz wręcz nie che się trzymać kupy i unika logiki. Moim zdaniem ten film też popełnił sporo takich żałosnych gaf i to chyba nawet więcej jak dwa pierwsze filmy razem wzięte. Wymienię tutaj kilka rzeczy przy których nie wiem czy się śmiać czy raczej płakać:
- Okrutnie napisana postać Jonathana Kenta. Jego chłopak ratuje życie wszystkim pasażerom autobusu szkolnego, a ten to go jeszcze opieprza za to. Wiem że Clark musiał w pewien sposób ukrywać te wszystkie swoje supermoce oraz pochodzenie, ale nie gdy w grę wchodzi życie kilkunastu dzieci! Nasz bohater pyta się ojca: "Ja niby miałem im pozwolić zginąć!?", a ojciec na to: "Eeeee... może.". Co za fiut!
- Scena jego poświęcenia. Jest ogromne tornado, a Jonathan biegnie wgłąb jego by uratować pieska (heh, akurat jakby co to jestem ZA nie pozostawianiem zwierząt na pastwę losu) i gdy w końcu ma zamiast jego umrzeć to każe swojemu synowi go nie ratować, tylko daje się zginąć. Serio, czy on nawet by SWOJE życie poświęcił, by świat nie dowiedział się o jego obdarzonym pozaziemskimi mocami synu!? Clark jednak mądrzejszy nie jest, bo słucha się idiotycznych rad swego ojca-kretyna i tylko patrzy jak znika za tym twisterem.
- Scena z czarną dziurą, która wchłania wszystko co jest w jej zasięgu, wszystkie samochody, wieżowce i inne spore rzeczy są wciągane, a tylko Lois sobie spada pionem do Ziemi. Ciekawe czy scenarzysta wie co to w ogóle jest siła przyciągania.
- Końcowy epilog, gdy Clark idzie do pracy w Daily Planet. Naprawdę interesujące jest to, że to się dzieje gdzieś na krótko po tej walce w której cała metropolia zamieniła się w pył i gruz, a już jakiś czas później to wszystko wygląda jakby było odbudowane.
2. Casting
Nie jestem do końca pewien czy ten brak akceptacji Cavilla w kostiumie S wynika może z przyzwyczajenia do komiksów i kreacji Christophera Reeve czy może po prostu, że miał po prostu strasznie nijaką rolę do zagrania, ale niestety nie podszedł mi nic a nic. Serio, to ten romantyk i dżentelmen z wcześniejszych filmów był takim Człowiekiem ze stali jakiego zapamiętałem i to też może dlatego. Ogólnie to lubię Amy Adams, ale jako Lois Lane mi nie pasowała i już nie chodzi tylko o to że nie ten typ urody, ale też że jest trochę za stara do tej roli (9 lat starsza od Cavilla - coś mi tu nie gra). Michael Shannon jako Zod? Nie znam tego aktora, ale patrząc na niego jestem zdania, że gdyby nie tylko ta mimika to mógłby być nie najgorszym Generałem Zodem. Niestety przez cały czas miał ten wyraz twazy jakby naśladował Jokera, a brakowało jeszcze tego wiecznego szczerzenia zębów. Pozostali nie wypadli źle, ale większość umknęła mi w pamięć kilka minut po seansie.
3. Montaż
Pierwsza połowa to głównie sceny z życia Clarka Kenta, które są pomieszane i poukładane w innej kolejności i to tak, że aż trudno się nie pogubić. Pierwszy akt Supermana z 1978 też opowiadał ewolucję głównego bohatera i może był trochę bardziej streszczony, ale bez mieszanej kolejności. Później to wszystko się jakoś polepsza, więc bez większych zastrzeżeń.
4. Zdjęcia
Kamera się tutaj tak trzęsie, że nawet ujęcia z filmów Paula Greengrassa nie są tak męczące w oglądaniu. Ciągle albo są jakieś bezsensowne zbliżenia na coś, albo po prostu jakby kamerzyście zasłabła ręka i z trudem by próbował utrzymać ujęcie w miejscu. Wiem, że są na tym świecie ludzie, którzy wręcz zachwycają się takimi zdjęciami (w tym redakcja Filmwebu z Muszyńskim i Popieleckim na czele), ale u mnie wywołuje osobiście zawrót głowy.
Wybaczcie fani, ale ten film wedle mojej opinii jest po prostu do dupy! Zatem koledzy powyżej, jeśli nadal pomimo mojej argumentacji nadal lubicie ten film... to w porządku. Każdy ma swoje gusta, więc nie będę na siłę przyznawał sobie racji. Ogólnie zwróciłem uwagę, że zdania są podzielone: jedni widzowie za tym filmem szaleją, a drudzy jadą po tym filmie i choć ja zaliczam się do tej drugiej grupy to rozumiem, że "Man of steel" tak bardzo się Wam spodobał. Ja tylko chciałem przekazać swoją opinię i tak jak wolę ponurego, mrocznego Batmana od tych kolorowanek Schumachera, tak bardziej cenię starego, weselszego Supermana z lat 70. ;-)
1. Scenariusz
Stary Superman miał co prawda idiotyzmy takie jak wymienione przez Gieferga cofanie czasu lotem wokół Ziemi czy ten wymazujący pamięć pocałunek, ale nie piszczcie, że "Czowiek ze stali" jest w tym lepszy. Przy tej antologii większość błędów scenariuszowych mogłem wybaczyć, bo to była produkcja przeznaczona bardziej dla dzieci i młodzieży. Z kolei MoS stara się być z jednej strony poważnym kinem dla myślącej widowni, a z drugiej strony Goyera scenariusz wręcz nie che się trzymać kupy i unika logiki. Moim zdaniem ten film też popełnił sporo takich żałosnych gaf i to chyba nawet więcej jak dwa pierwsze filmy razem wzięte. Wymienię tutaj kilka rzeczy przy których nie wiem czy się śmiać czy raczej płakać:
- Okrutnie napisana postać Jonathana Kenta. Jego chłopak ratuje życie wszystkim pasażerom autobusu szkolnego, a ten to go jeszcze opieprza za to. Wiem że Clark musiał w pewien sposób ukrywać te wszystkie swoje supermoce oraz pochodzenie, ale nie gdy w grę wchodzi życie kilkunastu dzieci! Nasz bohater pyta się ojca: "Ja niby miałem im pozwolić zginąć!?", a ojciec na to: "Eeeee... może.". Co za fiut!
- Scena jego poświęcenia. Jest ogromne tornado, a Jonathan biegnie wgłąb jego by uratować pieska (heh, akurat jakby co to jestem ZA nie pozostawianiem zwierząt na pastwę losu) i gdy w końcu ma zamiast jego umrzeć to każe swojemu synowi go nie ratować, tylko daje się zginąć. Serio, czy on nawet by SWOJE życie poświęcił, by świat nie dowiedział się o jego obdarzonym pozaziemskimi mocami synu!? Clark jednak mądrzejszy nie jest, bo słucha się idiotycznych rad swego ojca-kretyna i tylko patrzy jak znika za tym twisterem.
- Scena z czarną dziurą, która wchłania wszystko co jest w jej zasięgu, wszystkie samochody, wieżowce i inne spore rzeczy są wciągane, a tylko Lois sobie spada pionem do Ziemi. Ciekawe czy scenarzysta wie co to w ogóle jest siła przyciągania.
- Końcowy epilog, gdy Clark idzie do pracy w Daily Planet. Naprawdę interesujące jest to, że to się dzieje gdzieś na krótko po tej walce w której cała metropolia zamieniła się w pył i gruz, a już jakiś czas później to wszystko wygląda jakby było odbudowane.
2. Casting
Nie jestem do końca pewien czy ten brak akceptacji Cavilla w kostiumie S wynika może z przyzwyczajenia do komiksów i kreacji Christophera Reeve czy może po prostu, że miał po prostu strasznie nijaką rolę do zagrania, ale niestety nie podszedł mi nic a nic. Serio, to ten romantyk i dżentelmen z wcześniejszych filmów był takim Człowiekiem ze stali jakiego zapamiętałem i to też może dlatego. Ogólnie to lubię Amy Adams, ale jako Lois Lane mi nie pasowała i już nie chodzi tylko o to że nie ten typ urody, ale też że jest trochę za stara do tej roli (9 lat starsza od Cavilla - coś mi tu nie gra). Michael Shannon jako Zod? Nie znam tego aktora, ale patrząc na niego jestem zdania, że gdyby nie tylko ta mimika to mógłby być nie najgorszym Generałem Zodem. Niestety przez cały czas miał ten wyraz twazy jakby naśladował Jokera, a brakowało jeszcze tego wiecznego szczerzenia zębów. Pozostali nie wypadli źle, ale większość umknęła mi w pamięć kilka minut po seansie.
3. Montaż
Pierwsza połowa to głównie sceny z życia Clarka Kenta, które są pomieszane i poukładane w innej kolejności i to tak, że aż trudno się nie pogubić. Pierwszy akt Supermana z 1978 też opowiadał ewolucję głównego bohatera i może był trochę bardziej streszczony, ale bez mieszanej kolejności. Później to wszystko się jakoś polepsza, więc bez większych zastrzeżeń.
4. Zdjęcia
Kamera się tutaj tak trzęsie, że nawet ujęcia z filmów Paula Greengrassa nie są tak męczące w oglądaniu. Ciągle albo są jakieś bezsensowne zbliżenia na coś, albo po prostu jakby kamerzyście zasłabła ręka i z trudem by próbował utrzymać ujęcie w miejscu. Wiem, że są na tym świecie ludzie, którzy wręcz zachwycają się takimi zdjęciami (w tym redakcja Filmwebu z Muszyńskim i Popieleckim na czele), ale u mnie wywołuje osobiście zawrót głowy.
Wybaczcie fani, ale ten film wedle mojej opinii jest po prostu do dupy! Zatem koledzy powyżej, jeśli nadal pomimo mojej argumentacji nadal lubicie ten film... to w porządku. Każdy ma swoje gusta, więc nie będę na siłę przyznawał sobie racji. Ogólnie zwróciłem uwagę, że zdania są podzielone: jedni widzowie za tym filmem szaleją, a drudzy jadą po tym filmie i choć ja zaliczam się do tej drugiej grupy to rozumiem, że "Man of steel" tak bardzo się Wam spodobał. Ja tylko chciałem przekazać swoją opinię i tak jak wolę ponurego, mrocznego Batmana od tych kolorowanek Schumachera, tak bardziej cenię starego, weselszego Supermana z lat 70. ;-)