Obejrzałem wywiad i ciekawi mnie jaki tytuł zagraniczny mają ochotę wydać na koniec roku (i to ma jeszcze oznaczać jakąś dłuższą współpracę?) oraz przy którym polskim myślą nawet o 4K (często ludzie prosili o Krzyżaków ale ten był wydany niedawno na BD, to może Pociąg?). Niestety na odpowiedzi na te pytania trzeba zaczekać parę miesięcy. Ale nie powiem, ambicje i elastyczność mi imponują.
Nie ograniczałbym się chyba jednak do samego kina gatunkowego i wydań kolekcjonerskich. Polski rynek to taka posucha, że nawet dobry i nagradzany Kos (2023) nie doczekał się żadnego wydania. Oczywiście, taka dwudziestoletnia patyna dodaje posmaku, a lista tytułów po rekonstrukcji jest naprawdę długa (gdzie wydania Wesela Smarzowskiego czy Dnia świra?).
Co do kierowania tytułów także na rynki zagraniczne, to kolekcjonerki raczej wzięcia nie będą miały, bo po co komu książeczka z esejami po polsku, a robienie dwujęzycznej też trochę mija się z celem. Wpadł mi za to do głowy pomysł, że wygodnym rozwiązaniem byłoby wykorzystanie dwustronnych okładek i zrobienie spodniej anglojęzyczną. To mogłoby zapewnić dłuższe zainteresowanie międzynarodowych półkowników.
Nie chciałbym zabijać ambicji co do zlecania rekonstrukcji, bo większość wydawców miała problem z samym utrzymaniem się na rynku wydając niechlujnie standardowe wydania, ale między zlecaniem rekonstrukcji, a nie robieniem niczego jest całkiem szerokie pole do działania. HDR to z czego wiem częściej inwencja wydawcy niż rekonstrukcji. Rękopis znaleziony w Saragossie w wydania Radiance ma być w Dolby Vision, a wątpię żeby WFDiF miał takiego mastera. Niektórzy wydawcy lubią popracować nad kolorami. Z reguły nie trzeba, ale czasem trafi się taka Ziemia obiecana z jakimś zazielenieniem. Jak już kolorystykę mamy ogarniętą, to czasem przydałoby się sięgnąć nie po gotowy master, a wersję sprzed odziarniania (DNRu) i samemu zadbać o poziom ziarna. Na ile mnie pamięć nie myli to Arrow tak zrobił przy wydaniu Dekalogu Kieślowskiego, i miał mieć problemy w przekonaniu naszej polskiej strony, że ten ich master to "szmelc". Niestety to jest możliwe tylko jeśli odziarnianie wykonano pod koniec procesu rekonstrukcji, a nie wiem czy nie częściej robi się to na wczesnym etapie (usuwa się ziarno, naprawia skazy obrazu i ponownie dodaje sztuczne ziarno). Np. Pianista został odziarniony po zeskanowaniu taśm, a dopiero potem wykonano rekonstrukcję i stworzono na nowo efekty komputerowe. Lepszego mastera w tym przypadku już nie dostaniemy bez ponownej pełnej rekonstrukcji. Faraon też ma chyba sztuczne ziarno, a reszta polskich rekonstrukcji jest ukryta głęboko w szufladach, czasem puszczona w jakimś kinie, więc nie wiadomo jaki poziom techniczny reprezentują. Czasem się zastanawiam, czy nie powinniśmy pociągnąć PISF za język. Przecież powinni sprawować jakiś nadzór, stawiać wymagania itp.
Wydawnictwo dużo dobrego może jednak osiągnąć przez samo zwrócenie uwagi studiom na ich wtopy i błędne praktyki. Obecnie studia nie mają żadnej informacji zwrotnej poza zachwytami na festiwalach, gdzie aspekty techniczne schodzą najczęściej na trzeci plan (seans w kinie to nie miejsce na takie oceny). Najpierw jednak wydawnictwo musi osiągnąć pewną pozycję, żeby sobie wrogów nie narobić.
A propos ziarna i kina gatunkowego to... jakiś czas temu próbowałem sięgnąć po Polskie animacje i przez silne odziarnianie przypominają współczesne produkcje. Ocena tego co jest online może być czasem myląca ale raczej nie aż tak. Dziś mi się wyświetlił z kolei na FB post, że w Iluzjonie była grana pierwsza polska pełnometrażowa animacja czyli Wielka podróż Bolka i Lolka (1977). Film znajduje się na Liście Polskiego Dziedzictwa Filmowego, więc całkiem możliwe, że Filmoteka kiedyś wyda go na BD. Jakby wrzucić na okładkę występującą tam Godzillę to myślę, że nawet międzynarodowo mógłby się sprzedać
Jak kiedyś wyjdzie to kupie, bo mam sentyment, jako, że był to pierwszy VHS kupiony razem z magnetowidem przez co "lizany" wielokrotnie.
Miałem wpleść w tekst listę życzeń, ale wiele z tych tytułów zostało już wymienione przez innych (HAL 9000 w którymś wpisie niemal wyjął mi listę komedii z głowy; Walet Pikowy (1960) to było jedno z moich większych odkryć 35mm.online
), więc rzucę na taśmę tylko czeski western, Lemoniadowego Joe (1964) chciałbym postawić na półce 
Nie ograniczałbym się chyba jednak do samego kina gatunkowego i wydań kolekcjonerskich. Polski rynek to taka posucha, że nawet dobry i nagradzany Kos (2023) nie doczekał się żadnego wydania. Oczywiście, taka dwudziestoletnia patyna dodaje posmaku, a lista tytułów po rekonstrukcji jest naprawdę długa (gdzie wydania Wesela Smarzowskiego czy Dnia świra?).
Co do kierowania tytułów także na rynki zagraniczne, to kolekcjonerki raczej wzięcia nie będą miały, bo po co komu książeczka z esejami po polsku, a robienie dwujęzycznej też trochę mija się z celem. Wpadł mi za to do głowy pomysł, że wygodnym rozwiązaniem byłoby wykorzystanie dwustronnych okładek i zrobienie spodniej anglojęzyczną. To mogłoby zapewnić dłuższe zainteresowanie międzynarodowych półkowników.
Nie chciałbym zabijać ambicji co do zlecania rekonstrukcji, bo większość wydawców miała problem z samym utrzymaniem się na rynku wydając niechlujnie standardowe wydania, ale między zlecaniem rekonstrukcji, a nie robieniem niczego jest całkiem szerokie pole do działania. HDR to z czego wiem częściej inwencja wydawcy niż rekonstrukcji. Rękopis znaleziony w Saragossie w wydania Radiance ma być w Dolby Vision, a wątpię żeby WFDiF miał takiego mastera. Niektórzy wydawcy lubią popracować nad kolorami. Z reguły nie trzeba, ale czasem trafi się taka Ziemia obiecana z jakimś zazielenieniem. Jak już kolorystykę mamy ogarniętą, to czasem przydałoby się sięgnąć nie po gotowy master, a wersję sprzed odziarniania (DNRu) i samemu zadbać o poziom ziarna. Na ile mnie pamięć nie myli to Arrow tak zrobił przy wydaniu Dekalogu Kieślowskiego, i miał mieć problemy w przekonaniu naszej polskiej strony, że ten ich master to "szmelc". Niestety to jest możliwe tylko jeśli odziarnianie wykonano pod koniec procesu rekonstrukcji, a nie wiem czy nie częściej robi się to na wczesnym etapie (usuwa się ziarno, naprawia skazy obrazu i ponownie dodaje sztuczne ziarno). Np. Pianista został odziarniony po zeskanowaniu taśm, a dopiero potem wykonano rekonstrukcję i stworzono na nowo efekty komputerowe. Lepszego mastera w tym przypadku już nie dostaniemy bez ponownej pełnej rekonstrukcji. Faraon też ma chyba sztuczne ziarno, a reszta polskich rekonstrukcji jest ukryta głęboko w szufladach, czasem puszczona w jakimś kinie, więc nie wiadomo jaki poziom techniczny reprezentują. Czasem się zastanawiam, czy nie powinniśmy pociągnąć PISF za język. Przecież powinni sprawować jakiś nadzór, stawiać wymagania itp.
Wydawnictwo dużo dobrego może jednak osiągnąć przez samo zwrócenie uwagi studiom na ich wtopy i błędne praktyki. Obecnie studia nie mają żadnej informacji zwrotnej poza zachwytami na festiwalach, gdzie aspekty techniczne schodzą najczęściej na trzeci plan (seans w kinie to nie miejsce na takie oceny). Najpierw jednak wydawnictwo musi osiągnąć pewną pozycję, żeby sobie wrogów nie narobić.
A propos ziarna i kina gatunkowego to... jakiś czas temu próbowałem sięgnąć po Polskie animacje i przez silne odziarnianie przypominają współczesne produkcje. Ocena tego co jest online może być czasem myląca ale raczej nie aż tak. Dziś mi się wyświetlił z kolei na FB post, że w Iluzjonie była grana pierwsza polska pełnometrażowa animacja czyli Wielka podróż Bolka i Lolka (1977). Film znajduje się na Liście Polskiego Dziedzictwa Filmowego, więc całkiem możliwe, że Filmoteka kiedyś wyda go na BD. Jakby wrzucić na okładkę występującą tam Godzillę to myślę, że nawet międzynarodowo mógłby się sprzedać
Jak kiedyś wyjdzie to kupie, bo mam sentyment, jako, że był to pierwszy VHS kupiony razem z magnetowidem przez co "lizany" wielokrotnie.Miałem wpleść w tekst listę życzeń, ale wiele z tych tytułów zostało już wymienione przez innych (HAL 9000 w którymś wpisie niemal wyjął mi listę komedii z głowy; Walet Pikowy (1960) to było jedno z moich większych odkryć 35mm.online
), więc rzucę na taśmę tylko czeski western, Lemoniadowego Joe (1964) chciałbym postawić na półce