Uwaga, będzie kontrowersyjny post!
Szczere wyznanie: znudził mi się HDR.
Choć może nie tyle znudził, co jestem nim w pewnym stopniu poirytowany. Nie zrozumcie mnie źle, wciąż uważam że jest to szalenie fajna technologia i wiele filmów wygląda w niej obłędnie, ale z drugiej strony przez tych parę lat oglądania filmów (oraz seriali) w niej przyszło raz że przyzwyczajenie, a dwa - zmiana tego, jaki obrazek uważam za najprzyjemniejszy dla oka. Już od jakiegoś czasu coraz bardziej zaczął mi się podobać znacznie bardziej subtelny, niemęczący oczu HDR w tytułach gdzie nie przekracza on 300-400 nitów. Zbyt często w ciemnych scenach, do których szybko przyzwyczajają się oczy, pojawia się nagle jakiś bardzo jasny element jak źródło światła, albo po ciemnej scenie następuje niekomfortowa zmiana na dość jasną. Często zaburza to też moim zdaniem kompozycję kadru i odwraca uwagę od aktora, obok którego jest stanowczo zbyt jasna lampa, nie wspominając o oślepiająco jasnych kołnierzykach u aktorów, co w tytułach sprzed X dekad wygląda jeszcze dziwniej i nie na miejscu w porównaniu ze współczesnymi. Siedząc w kinie nieraz zdarzało mi się myśleć "Ciekawe jak to będzie wyglądać w HDR?" a jednocześnie zdałem sobie sprawę, czy to na nowych, czy starszych tytułach (w zeszłym roku udało mi się odświeżyć w kinie trylogię Władca Pierścieni i Matriksa, a w tym - Reaktywację), że wcale mi tego nie brakuje nawet jeśli wiem już, jak dany tytuł się w HDR prezentuje.
Oczywiście jest to narzędzie używane przez twórców i kolorystów w różny sposób, i tak jeden tytuł będzie się nadawał do oglądania niemal w okularach przeciwsłonecznych, a inny nie przekroczy 150 nitów, co również czyni tę technologię nieco frustrującą, bo jasne, nie można nikomu narzucić jak dany film ma wyglądać ale z drugiej wprowadza to pewien bałagan a filmy zaczynają się dzielić na zbyt ciemne albo zbyt jasne, na takie które da się spokojnie oglądać po ciemku i takie, przy których lepiej mieć zapaloną lampkę, albo takie, gdzie TV sobie poradzi sam i takie, gdzie trzeba użyć dynamicznego mapowania tonów albo Optimizera w TV... Wiem, problemy pierwszego świata
W tym miejscu dochodzę do największej kontrowersji, przy której co niektórzy użytkownicy forum pewnie złapią się za głowy - postanowiłem sprawdzić jak sprawuje się konwersja z Dolby Vision / HDR do SDR i oto wnioski do jakich doszedłem:
1) Prawidłowym ustawieniem na moim Panasonicu UB820 jest nie opcja SDR/BT.2020 ale SDR/BT.709. Dlaczego? Bo z jakiegoś powodu niektóre tytuły w Dolby Vision takie jak np. Jaws czy Anihilacja są dziwnie rozjaśnione i przepalone; zwłaszcza ten drugi jest tak przepalony, że w ujęciach z niebem czy źródłami światła (jak np. gdy w jednej z początkowych scen bohaterka Portman obserwuje Strefę X) zamiast detali są gigantyczne, białe, płaskie plamy i wygląda to tragicznie. Druga sprawa - przy opcji z zachowaniem przestrzeni barw BT.2020 w filmach z Dolby Vision są rozjaśnione czarne pasy. W teorii można wyłączyć Dolby Vision i korzystać wtedy z konwersji z HDR10 do SDR, ale tu też mogą być kwiatki, i tak na przykład The Social Network jest wtedy niesamowitą ciemnicą, podczas gdy przy konwersji z Dolby Vision - nie. Do tego często warstwa DV ma dodatkowe benefity w filmach ze skopaną kompresją więc tym bardziej szkoda z niej rezygnować.
Tylko co z rezygnacją z szerokiej palety barw? Moim zdaniem: nic. Raz że, jak wynika z analiz wielu tytułów, nie jest to wcale coś co jest szczególnie często wykorzystywane w wydaniach, a dwa - nie sądzę by przeciętny człowiek był to w stanie wyłapać gołym okiem, tym bardziej w SDR.
2) Filmy po konwersji do SDR są mniej lub bardziej wyraźnie ciemniejsze, co w sumie ma sens skoro jest to konwersja z zupełnie innej metody wyświetlania obrazu. Tutaj rozwiązanie okazało się dziecinnie proste i tak jak dla normalnych treści SDR ustawienie "oświetlenie OLED" to w moim przypadku 30, tak dla SDR po konwersji z HDR zbawieniem okazało się 60.
3) Po konwersji do SDR ziarno wygląda dużo lepiej. HDR ma tendencję do uwydatniania go, często w jaśniejszych partiach obrazu, po konwersji ten problem znika i całość nabiera bardziej, jakby to określić, filmowego wyglądu jaki znamy z wielkiego ekranu.
Póki co jestem niesamowicie z tego zadowolony, obejrzałem tak już dwa tytuły (Jaws i X-Men) i z jednej strony mam piękne remastery 4K (nawet jeśli jest to SDR, to obrazek ma nieco inną charakterystykę niż tradycyjne odpowiedniki SDR, co zresztą notorycznie widać na screenshotach z wydań UHD: lepszy kontrast itp), a z drugiej pozbyłem się frustrującego HDRu. Nie wiem jak radzą sobie z taką konwersją np. odtwarzacze Sony ale tak czy siak jeśli ktoś również nie jest fanem HDRu lub ma słabszy TV z podświetleniem które nie za bardzo sobie z nim radzi, to polecam się pobawić bo jest to, moim zdaniem, całkiem fajna sprawa i ja, póki co, przy niej zostaję. Sprawdziłem już fragmentami większość posiadanych wydań UHD i prezentują się w tym "nowym" wydaniu fantastycznie.
Szczere wyznanie: znudził mi się HDR.
Choć może nie tyle znudził, co jestem nim w pewnym stopniu poirytowany. Nie zrozumcie mnie źle, wciąż uważam że jest to szalenie fajna technologia i wiele filmów wygląda w niej obłędnie, ale z drugiej strony przez tych parę lat oglądania filmów (oraz seriali) w niej przyszło raz że przyzwyczajenie, a dwa - zmiana tego, jaki obrazek uważam za najprzyjemniejszy dla oka. Już od jakiegoś czasu coraz bardziej zaczął mi się podobać znacznie bardziej subtelny, niemęczący oczu HDR w tytułach gdzie nie przekracza on 300-400 nitów. Zbyt często w ciemnych scenach, do których szybko przyzwyczajają się oczy, pojawia się nagle jakiś bardzo jasny element jak źródło światła, albo po ciemnej scenie następuje niekomfortowa zmiana na dość jasną. Często zaburza to też moim zdaniem kompozycję kadru i odwraca uwagę od aktora, obok którego jest stanowczo zbyt jasna lampa, nie wspominając o oślepiająco jasnych kołnierzykach u aktorów, co w tytułach sprzed X dekad wygląda jeszcze dziwniej i nie na miejscu w porównaniu ze współczesnymi. Siedząc w kinie nieraz zdarzało mi się myśleć "Ciekawe jak to będzie wyglądać w HDR?" a jednocześnie zdałem sobie sprawę, czy to na nowych, czy starszych tytułach (w zeszłym roku udało mi się odświeżyć w kinie trylogię Władca Pierścieni i Matriksa, a w tym - Reaktywację), że wcale mi tego nie brakuje nawet jeśli wiem już, jak dany tytuł się w HDR prezentuje.
Oczywiście jest to narzędzie używane przez twórców i kolorystów w różny sposób, i tak jeden tytuł będzie się nadawał do oglądania niemal w okularach przeciwsłonecznych, a inny nie przekroczy 150 nitów, co również czyni tę technologię nieco frustrującą, bo jasne, nie można nikomu narzucić jak dany film ma wyglądać ale z drugiej wprowadza to pewien bałagan a filmy zaczynają się dzielić na zbyt ciemne albo zbyt jasne, na takie które da się spokojnie oglądać po ciemku i takie, przy których lepiej mieć zapaloną lampkę, albo takie, gdzie TV sobie poradzi sam i takie, gdzie trzeba użyć dynamicznego mapowania tonów albo Optimizera w TV... Wiem, problemy pierwszego świata
W tym miejscu dochodzę do największej kontrowersji, przy której co niektórzy użytkownicy forum pewnie złapią się za głowy - postanowiłem sprawdzić jak sprawuje się konwersja z Dolby Vision / HDR do SDR i oto wnioski do jakich doszedłem:
1) Prawidłowym ustawieniem na moim Panasonicu UB820 jest nie opcja SDR/BT.2020 ale SDR/BT.709. Dlaczego? Bo z jakiegoś powodu niektóre tytuły w Dolby Vision takie jak np. Jaws czy Anihilacja są dziwnie rozjaśnione i przepalone; zwłaszcza ten drugi jest tak przepalony, że w ujęciach z niebem czy źródłami światła (jak np. gdy w jednej z początkowych scen bohaterka Portman obserwuje Strefę X) zamiast detali są gigantyczne, białe, płaskie plamy i wygląda to tragicznie. Druga sprawa - przy opcji z zachowaniem przestrzeni barw BT.2020 w filmach z Dolby Vision są rozjaśnione czarne pasy. W teorii można wyłączyć Dolby Vision i korzystać wtedy z konwersji z HDR10 do SDR, ale tu też mogą być kwiatki, i tak na przykład The Social Network jest wtedy niesamowitą ciemnicą, podczas gdy przy konwersji z Dolby Vision - nie. Do tego często warstwa DV ma dodatkowe benefity w filmach ze skopaną kompresją więc tym bardziej szkoda z niej rezygnować.
Tylko co z rezygnacją z szerokiej palety barw? Moim zdaniem: nic. Raz że, jak wynika z analiz wielu tytułów, nie jest to wcale coś co jest szczególnie często wykorzystywane w wydaniach, a dwa - nie sądzę by przeciętny człowiek był to w stanie wyłapać gołym okiem, tym bardziej w SDR.
2) Filmy po konwersji do SDR są mniej lub bardziej wyraźnie ciemniejsze, co w sumie ma sens skoro jest to konwersja z zupełnie innej metody wyświetlania obrazu. Tutaj rozwiązanie okazało się dziecinnie proste i tak jak dla normalnych treści SDR ustawienie "oświetlenie OLED" to w moim przypadku 30, tak dla SDR po konwersji z HDR zbawieniem okazało się 60.
3) Po konwersji do SDR ziarno wygląda dużo lepiej. HDR ma tendencję do uwydatniania go, często w jaśniejszych partiach obrazu, po konwersji ten problem znika i całość nabiera bardziej, jakby to określić, filmowego wyglądu jaki znamy z wielkiego ekranu.
Póki co jestem niesamowicie z tego zadowolony, obejrzałem tak już dwa tytuły (Jaws i X-Men) i z jednej strony mam piękne remastery 4K (nawet jeśli jest to SDR, to obrazek ma nieco inną charakterystykę niż tradycyjne odpowiedniki SDR, co zresztą notorycznie widać na screenshotach z wydań UHD: lepszy kontrast itp), a z drugiej pozbyłem się frustrującego HDRu. Nie wiem jak radzą sobie z taką konwersją np. odtwarzacze Sony ale tak czy siak jeśli ktoś również nie jest fanem HDRu lub ma słabszy TV z podświetleniem które nie za bardzo sobie z nim radzi, to polecam się pobawić bo jest to, moim zdaniem, całkiem fajna sprawa i ja, póki co, przy niej zostaję. Sprawdziłem już fragmentami większość posiadanych wydań UHD i prezentują się w tym "nowym" wydaniu fantastycznie.
LG OLED 65" B8
Panasonic DP-UB820
Sony HT-ZF9
Apple TV 4K
Panasonic DP-UB820
Sony HT-ZF9
Apple TV 4K