22-03-2019, 00:14
Króciutka dygresyjka.
Mamy jeszcze na forum kolekcjonerów DVD. Bez mrugnięcia okiem polecam im polskie rekonstrukcje cyfrowe skręcone w formacie 4:3. Gros z nich uniknęło zabiegu kastracji. Dzięki temu fani rodzimej kinematografii nie dostrzegą (towarzyszącemu przekadrowaniu) spadku ostrości oraz pikselozy. Filmy oglądałem na sporym ekranie projekcyjnym. Dość poprawnym przykładem niech będzie choćby „Szatan z 7 – ej klasy” (1960). Czy ktoś posiada „białe kruki”, czyli krążki od DMMS?
Na marginesie. Dziś poczułem powiew wakacji...
https://www.youtube.com/watch?v=p_vur4mASN8
Oczywiście każdy ma prawo oglądać co mu się podoba. Gusta kształtuje wiele czynników, jak choćby budowa mózgu. Tak, tak – cytując np. prof. Jerzego Vetulaniego dowiemy się, iż skanując „czerep” dziecka zauważymy z wyprzedzeniem jego ewentualne predyspozycje ku popełnieniu wykroczeń na tle psychopatycznym. Ale zostawmy specyficzne upodobania. De gustibus non est disputandum.
W każdej szkole fotograficznej (filmowej) uczą historii ad vocem. Następnie uczniowie / studenci zdają egzaminy ze sztuki kompozycji obrazu, także tej nawiązującej np. do złotych zasad L. da Vinci (ze dwie parce pisemne zachowałem na pamiątkę). Zatem operator kamery powinien poznać - przynajmniej teoretycznie - całe spektrum fachu, włącznie z trendami współczesnymi!
OK, dla kogoś nie ma to najmniejszego znaczenia. Jednak w szeroko pojętej sztuce filmowej nagrody najczęściej przyznają fachowcy, a laury zbierają (tylko) określone tytuły. O tym wspomniał wcześniej Misfit.
I żeby nie było. Niechaj każdy ogląda to co lubi. Parafrazując „klasyka”: Napisz jakie filmy lubisz, a powiem ci kim jesteś. Żarcik, to oczywiście tylko niewinny żarcik.
P.S.
Z każdego filmu można wyłuskać kontrowersyjne kadry (przekonując do swoich tez). Ja natomiast staram się oceniać film w sposób holistyczny.
Przy innej okazji wspomnę o lekceważonych przez niektórych twórców zasadach kompozycji.
Mamy jeszcze na forum kolekcjonerów DVD. Bez mrugnięcia okiem polecam im polskie rekonstrukcje cyfrowe skręcone w formacie 4:3. Gros z nich uniknęło zabiegu kastracji. Dzięki temu fani rodzimej kinematografii nie dostrzegą (towarzyszącemu przekadrowaniu) spadku ostrości oraz pikselozy. Filmy oglądałem na sporym ekranie projekcyjnym. Dość poprawnym przykładem niech będzie choćby „Szatan z 7 – ej klasy” (1960). Czy ktoś posiada „białe kruki”, czyli krążki od DMMS?
Na marginesie. Dziś poczułem powiew wakacji...
https://www.youtube.com/watch?v=p_vur4mASN8
Oczywiście każdy ma prawo oglądać co mu się podoba. Gusta kształtuje wiele czynników, jak choćby budowa mózgu. Tak, tak – cytując np. prof. Jerzego Vetulaniego dowiemy się, iż skanując „czerep” dziecka zauważymy z wyprzedzeniem jego ewentualne predyspozycje ku popełnieniu wykroczeń na tle psychopatycznym. Ale zostawmy specyficzne upodobania. De gustibus non est disputandum.
W każdej szkole fotograficznej (filmowej) uczą historii ad vocem. Następnie uczniowie / studenci zdają egzaminy ze sztuki kompozycji obrazu, także tej nawiązującej np. do złotych zasad L. da Vinci (ze dwie parce pisemne zachowałem na pamiątkę). Zatem operator kamery powinien poznać - przynajmniej teoretycznie - całe spektrum fachu, włącznie z trendami współczesnymi!
OK, dla kogoś nie ma to najmniejszego znaczenia. Jednak w szeroko pojętej sztuce filmowej nagrody najczęściej przyznają fachowcy, a laury zbierają (tylko) określone tytuły. O tym wspomniał wcześniej Misfit.
I żeby nie było. Niechaj każdy ogląda to co lubi. Parafrazując „klasyka”: Napisz jakie filmy lubisz, a powiem ci kim jesteś. Żarcik, to oczywiście tylko niewinny żarcik.
P.S.
Z każdego filmu można wyłuskać kontrowersyjne kadry (przekonując do swoich tez). Ja natomiast staram się oceniać film w sposób holistyczny.
Przy innej okazji wspomnę o lekceważonych przez niektórych twórców zasadach kompozycji.
„Ja paryskimi perfumami się nie perfumuję... Ja jeden wiem co tej ziemi jest potrzebne”.
