06-09-2026, 23:03
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-09-2026, 00:39 przez Daras.
Powód edycji: wstawienie cudzysłowu
)
Niedziela. W towarzystwie kwasu chlebowego przeglądałem starsze magazyny miesięcznika KINO (przed ich utylizacją). Dzięki pewnemu artykułowi przypomniałem sobie, że na granicy Czesko Polskiej (Krnov) w kinie Mir 70 odbywają się festiwale filmowe z szerokich taśm. W przeszłości wyświetlano też polskie produkcje, oczywiście przekopiowane z standardu 35 mm. W zeszłym roku miało miejsce spotkanie osiemnaste.
Przed lekturą pospiesznie wziąłem głęboooki łyk chlebowego przysmaku, aby podczas lektury już nic nie zakłócało podróży do wspomnień z mojej młodości.
Czy lubicie poezję? Jeśli nie – zaniechajcie
Coś przepisałem... 
W artykule „WRONY KRACZĄ KRRR”! Adrian Prodeus napisał (Kino nr 8 / 2025):
"Film 70 mm został stworzony 70 lat temu, aby zaoferować widzom coś więcej niż 35 mm. Były to dwie rzeczy: większy i ostrzejszy obraz oraz wielokanałowy dźwięk. W tamtych czasach (1955 – 1980) różnica była naprawdę zauważalna i słyszalna. W miarę poprawy jakości drobnoziarnistego filmu 35 mm i pojawienia się dźwięku przestrzennego znaczenie filmu 70 mm zmalało, a ze względu na wyższe koszty produkcji niemal całkowicie znikło.
Dlatego trudniej będzie wytłumaczyć to doświadczenie tym, którzy nigdy nie uczestniczyli nawet w pokazie taśmy standardowej szerokości. Dla nich pokaz taśmy 8mm, 16 mm, 35 mm czy właśnie 70 mm będzie miało podobnie zmysłowe wrażenie. Jak pisze Jennifer M. Barker w „The Tactile Eye. Touch and the Cinematic Experience”.
Ciało wytwarza względem świata taktylyny stosunek intymności i bliskości, który widać w jego nieludzkim ciele: haptycznie, na powierzchni ekranu, z pieszczotą błyszczącej taśmy oraz drobinek kurzu i włókien na celuloidzie, kinestetycznie, przez kontury przestrzeni pozaekranowej i ekreanowej oraz ciał – tak ludzkich, jak i mechanicznych, które zamieszkują tę samą przestrzeń lub z niej uciekają, i wisceralnie, gdy film przelatuje przez bramy projektora, a obiektywy oddychają."
Z całą pewnością mamy w Polsce speców od dawnych technologii. Cały artykuł jest merytoryczny i ciekawy.
Przed lekturą pospiesznie wziąłem głęboooki łyk chlebowego przysmaku, aby podczas lektury już nic nie zakłócało podróży do wspomnień z mojej młodości.
Czy lubicie poezję? Jeśli nie – zaniechajcie
Coś przepisałem... W artykule „WRONY KRACZĄ KRRR”! Adrian Prodeus napisał (Kino nr 8 / 2025):
"Film 70 mm został stworzony 70 lat temu, aby zaoferować widzom coś więcej niż 35 mm. Były to dwie rzeczy: większy i ostrzejszy obraz oraz wielokanałowy dźwięk. W tamtych czasach (1955 – 1980) różnica była naprawdę zauważalna i słyszalna. W miarę poprawy jakości drobnoziarnistego filmu 35 mm i pojawienia się dźwięku przestrzennego znaczenie filmu 70 mm zmalało, a ze względu na wyższe koszty produkcji niemal całkowicie znikło.
Dlatego trudniej będzie wytłumaczyć to doświadczenie tym, którzy nigdy nie uczestniczyli nawet w pokazie taśmy standardowej szerokości. Dla nich pokaz taśmy 8mm, 16 mm, 35 mm czy właśnie 70 mm będzie miało podobnie zmysłowe wrażenie. Jak pisze Jennifer M. Barker w „The Tactile Eye. Touch and the Cinematic Experience”.
Ciało wytwarza względem świata taktylyny stosunek intymności i bliskości, który widać w jego nieludzkim ciele: haptycznie, na powierzchni ekranu, z pieszczotą błyszczącej taśmy oraz drobinek kurzu i włókien na celuloidzie, kinestetycznie, przez kontury przestrzeni pozaekranowej i ekreanowej oraz ciał – tak ludzkich, jak i mechanicznych, które zamieszkują tę samą przestrzeń lub z niej uciekają, i wisceralnie, gdy film przelatuje przez bramy projektora, a obiektywy oddychają."
Z całą pewnością mamy w Polsce speców od dawnych technologii. Cały artykuł jest merytoryczny i ciekawy.
„Ja paryskimi perfumami się nie perfumuję... Ja jeden wiem co tej ziemi jest potrzebne”.