Oglądamy filmy z kolekcji...

[Mefisto]

(23-05-2026, 20:02)sebas napisał(a):  W przypadku Conspiracy Theory stanowisko producenta należało do Joela Silvera

Silver ze swojego ostatniego filmu został zwolniony, bo... nakrzyczał na producentki. Więc tak - będzie tak, jak jest teraz.

[Daras]

„Krzyżacy” (1960).

Przegapiłem (bodajże) francuską edycję BD. Szczęśliwie stosunkowo niedawno płytka ukazała się w Anglii. Skorzystałem z niezbyt wygórowanej ceny.
O tym filmie napisano już wszystko. Zatem może zaproponuję kilka uwag tytułem wspomnień sprzed lat.
„Krzyżacy” to pierwsza polska produkcja anamorficzna. Twórcy obrazu wyszli z założenia, że śmiało mogą konkurować z produkcjami amerykańskimi, które w tamtych latach imponowały rozmachem. Debiut anamorficzny okazał się sukcesem. Staranne kadry / plany do dziś budzą uznanie. Daliśmy radę.
Może kilka zdań o „przewadze” rodzimego filmu nad tymi zachodnimi.

1. Charyzmatyczne postaci. Już pierwsze sceny przyprawiały o dreszcze, gdy Jurand wycinał w pień rycerzy zakonu. Bohaterowi nie zabrakło swoistego autentyzmu. Ta rola zapadła mi w pamięć na resztę życia. Z kolei Jagiełło imponował rozwagą, także dworskimi manierami. Dodam tylko, iż zdaniem znajomego historyka filmowa postać była w pewnym sensie nieautentyczna. Król w rzeczywistości miał być raczej pozbawiony dobrych manier (?). Podsumowując – aktorzy z obrazów amerykańskich wydawali mi się na tle polskich nieco drewniani.

2. Realizm. W „Krzyżakach”, co do zasady, obowiązywała scenografia naturalna. W produkcjach zza oceanu często dominował kicz.

3. Próba czasu. Krajowy film ogląda się szybko i zawsze z zainteresowaniem / emocją. Na „Krzyżakach” byłem w kinie wiele razy, a na przestrzeni lat sala nigdy nie świeciła pustkami. Do monumentalnych obrazów amerykańskich raczej nie wracam.

Jeden z rekonstruktorów napisał mi, że nie powinienem po tej rekonstrukcji oczekiwać zbyt wiele, gdyż była pierwszą w Polsce (?). OK, ale dźwięk robi nadal wrażenie. Pomimo, iż jest mono, to brzmi bardzo „przestrzennie”.
Zapominalskim gorąco polecam uzupełnić kolekcję o tę niewątpliwą perełkę.

Do takich produkcji polecam zakup projektora oraz ekranu minimum 100 cali.

[Wolfman]

Star wars Rogue i Andor - po obejrzeniu ponownie. Jestem za, by Star wars poszły dwiema drogami. Kolorowe kuleczki i laserki dla dzieci z infantylną fabuła o ratowaniu świata , druga inna seria z kategorią R uniwersum dla bardziej dorosłego widza. W tym jest ogromny potencjał
Po tych nieudanych serialach i filmach. Powinni się trzymać takich klimatów dla starych dziadów jak serial Andor i film Rogue one

[Bender]

Zgadzam się. Widownia dorosła a wręcz sie postarzała wraz filmami. Próby rozkochownaia młodych w Star Wars coraz mniej skuteczne, jeśli w ogóle.

Ja z kolei dziś skończyłem Czerwony. I utwierdzam się w opinii, że Trzy Kolory to najlepsze czego dokonał Kieślowski (mimo Irene Jacob).
Niedawne powroty do Podwójnego życia i Dekalogu skończyły się definitywnym rozstaniem z tymi tytułami i poszły pod młotek.
Podwójne życie głównie z powodu wyżej wspomnianej, której to drewnianej kreacji nie jestem w stanie już strawić,
podobnie jak powodujących zgrzytanie zębami toporem ciosanych dialogów w Dekalogu.

[Daras]

Byłem w kinie na premierze „Krótkiego filmu o zabijaniu” (1987). To jeden z nielicznych obrazów, który „chodzi” za mną do tej pory. Krzysztof Kieślowski skłonił mnie do przemyśleń natury filozoficznej, także do dziś trwających dyskusji nad sposobami karania skazanych. Temat nie to to forum, ale wszelkie dyskusje ze znajomymi „wygrywałem”, ewentualnie kończyłem je dłuższą refleksją rozmówców.
W twórczości wspomnianego reżysera raczej nie chodziło o „toporem ciosane dialogi”. On przemawiał obrazem oraz muzyką.

Bender, dzięki za przypomnienie o „Weronice” (1991). Czas na powtórkę.

[Bender]

Nie odbieram im tego, o czym piszesz. Ogladałem cały Deklaog nie raz, wiele mi się w nim podobało i nadal podoba. Z biegiem czasu pewne aspekty, w tym wypadku głównie dialogi, po prostu psują mi odbiór, więc nie ma co zabijać tego dobrego z tych obrazów wyniosłem. Co do muzyki, nigdy wielkim fanem Preisnera nie byłem. U Kieślowskiego moim zdaniem jest trochę monotematyczny, lekko patetyczny i za mało subtelny, choć jakostam w tych filmach siedzi. Natomiast Irene Jacob niestety w żaden sposób wybronić nie potrafię. Na przykładzie samych Trzech Kolorów pomiedzy nią a Binoche jest po prostu przepaść.

[Daras]

Generalnie zgoda. Ale osobiście cenię Kieślowskiego za wspomniany przez Ciebie „patetyzm” oraz „małą subtelność”. W mojej ocenie gość równoważył wymienione cechy charakteru (plus inne) optymalnie.
W zasadzie mam wszystko na BD, a przypomnę, że „Dekalog” (1989) musiałem ściągnąć z Anglii aby edycja miała ręce i nogi.
Dla jasności – nie ma pomiędzy nami sporu. Po prostu nieco inaczej oceniamy reżysera.